Hans en Bets on tour. - Hartelijk welkom op onze website
Onze Engelse Cockerspaniels en Labrador.
 
Vanaf het moment dat wij een eigen flatje kregen hebben wij een Engelse cockerspaniel in huis genomen. Dat was in 1976. Haar naam was Droef. Een hele lieve cocker. Geen stamboom - uit een gezin in Delft. Een maand nadat zij bij ons is komen wonen werd Johan geboren. Geen enkel probleem. Als we gingen wandelen lag zij onder op het rekje van de kinderwagen. Een lieve cocker voor kinderen. Helaas is zij maar 8 jaar geworden. Ze werd ziek - had kanker en na de operatie aan haar baarmoeder is zij helaas overleden. Het verdriet was groot - ook bij de kinderen.
Het werd stil in huis maar eerst maar eens op vakantie en dan zouden we wel weer zien.
 
 
 
                                           Na de vakantie aan het Gardameer in Italië besloten we toch weer een hond in huis te nemen.
                                            We konden niet zonder.         
Dit werd Brenda een blonde Labrador retriever. Zij kwam uit een dierenwinkel in Den Haag. Ja wisten wij veel.......Vanaf dag 2 werd zij heel erg ziek en werd de dierenarts al bezocht. Zij bleek parvo te hebben. Nog gebeld met de dierenwinkel en ach....die maken zich niet zo druk. Zou ze dood gaan dan konden we een andere uitzoeken. Maar zodra je een pup in huis neemt dan hou je ervan en doe je er alles aan om haar weer gezond te laten worden. Dat is ook gelukt en Brenda vondt het gezellig bij ons. Wij ook met haar maar wat was ze druk de eerste 2 jaar. Daarna werd het een gezellig lid van het gezin. Ze ging vaak mee maar kon ook goed alleen thuis blijven. Brenda is 15 jaar geworden. Op het laatst ging ze wat uitdijen en we noemden haar "dikke Toos". Maar ons oudje kreeg gezelschap van weer een Engelse cockerspaniel.
 
 
 
Ja dat ras daar zijn wij nu eenmaal helemaal gek van. Ook het formaat hond paste toch wat beter bij ons. Ook omdat we inmiddels een camper hadden. Na eerst op de site van de Raad van beheer gekeken te hebben kwamen we bij Monique terecht van kennel "vom Seebensee" uit Vlaar-dingen. www.seebensee.nl . We gingen daar kennismaken en ontmoetten daar Belle maar haar 8 pups. Wij kozen een reutje uit en noemden hem Lex. (Alexander vom Seebensee). Verschillende keren zijn we daar nog geweest voordat hij met ons naar huis mocht. Vanaf de allereerste kennismaking met Brenda waren het dikke maatjes. Lex zag haar als een moeder waar hij heerlijk tegenaan kon liggen. En Brenda vondt het allemaal best. Na een poosje is Brenda overleden en was hij alleen. Dat was hij niet gewend en besloten werd om nog een reutje in huis te nemen.
Maar Lex was voor ons ook Lex. Een heel bijzondere eigenwijze cocker. Onze Lex. Jaren is hij met ons meegeweest met de camper. We zijn zelfs helemaal naar de Seebensee - hoog in de bergen bij Ehrwald - gelopen. Daar waar zijn Kennelnaam vandaan komt. En toen kwam Buddy.......
 
Buddy - wat een drolletje toen wij hem op gingen halen. En wat was hij lief. Nog nooit heeft Buddy ook maar enig teken van agressief gedrag vertoond. Nooit maar dan ook nooit heeft hij z'n tanden laten zien. Hij wist niet eens wat boos worden was. Niet tegen andere honden laat staan tegen mensen. Hij was de goedheid zelf. Maar hij heeft heel vaak op de tafel bij de dierenarts gestaan. Hij had een voedingsallergie ontwikkeld - dus speciaal voer - hij werd doof - geopereerd aan allebei zijn oren en het zien werd steeds slechter zodat hij op het laatst helemaal blind was.
Maar met Lex was hij dikke maatjes. Door iedereen werd het ook altijd in een adem genoemd: Lex-Buddy. En samen altijd mee met de camper. De weekenden en de vakanties. 2 heerlijke cockers. En na een paar jaar kwam er nog een teefje bij. "Grätel of tewel "Greetje" zoals wij haar noemen.
Een pittig dametje maar zooooooo vrolijk. Haar staartje gaat altijd heen en weer. Maar 2x per jaar gaat zij naar Monique als zij loops is. Ja ...........want dan thuis blijven met 2 heren om je heen.........dat is vragen om moeilijkheden. Inmiddels heeft Greetje 3x een nestje gehad bij Monique en heeft zij zich bewezen als een zeer goed moedertje.
En vaak gingen wij op pad met de camper en 3 cockertjes.
 
En dan komt er toch weer een zwarte bladzijde in ons leven als Lex plotseling op 8 jarige leeftijd overlijdt. Een buikvliesontsteking trof hem 's morgens en 's middags is hij op de operatietafel overleden. Hij liet bij ons thuis een grote leegte achter. Onze eigen eigenwijze  Lex -onze zo bijzondere cocker.
 
Maar het leven gaat door - zo ook het leven van onze cockers. Inmiddels waren we verhuisd en snel waren ze weer gewend. Bijzonder blij waren zij met onze tuin waar ze de hele dag lekker in rond konden struinen.
Afgelopen winter zijn we nog naar de wintersport geweest - naar Oostenrijk en ook de cockertjes gingen weer mee.
Na de vakantie ging het snel bergafwaarts met Buddy. Hij ging overal tegenaan lopen - hij was helemaal blind. 's Nachts onrustig en piepen. Hij wist het allemaal niet meer en 27 januari j.l. hebben wij hem in laten slapen.
Nu is het heel stil in huis. Ook voor Greetje - zij die nog nooit helemaal alleen is geweest. Altijd waren er wel honden om haar heen. Ja dat is wennen............maar went het ooit? - ook voor ons????
 
Gelukkig komen hier nog honden genoeg over de vloer - Greetje is dan ook helemaal blij met iedere hond die hier komt.
 
Toch weer een pup in huis nemen?  Nu nog niet maar wie weet.............ooit????